Ortopeda dziecięcy
Wchodzące w skład układu ruchu kości, chrząstki i stawy, ze względu na pełnione funkcje, są niezwykle wytrzymałe na nacisk i rozciąganie. Niemal cały czas pozostają też w ruchu, dlatego są narażone na urazy mechaniczne, kontuzje i rozwój wielu schorzeń. W przypadku podejrzenia nieprawidłowości ze strony tego układu u najmłodszych Pacjentów, a także w celach profilaktycznych i kontrolnych pomocą służy lekarz, który posiada specjalizację z ortopedii, czyli ortopeda dziecięcy.
Ortopedia dziecięca – czym zajmuje się ten dział medycyny?
Układ ruchu jest skomplikowany – składa się nie tylko ze szkieletu, ale też stawów, więzadeł, mięśni, naczyń krwionośnych i elementów układu nerwowego. Każda jego część narażona jest na urazy, kontuzje oraz schorzenia wrodzone i nabyte.
Ortopedia dziecięca zajmuje się profilaktyką, diagnostyką, a także leczeniem zachowawczym i operacyjnym wszelkich nieprawidłowości dotyczących układu ruchu u Pacjentów, którzy nie ukończyli jeszcze 18 lat. Dyscyplina ta bardzo często wymaga integralności z innymi działami medycyny. Ortopeda niejednokrotnie musi współpracować m.in. z pediatrą, chirurgiem dziecięcym, reumatologiem, czy onkologiem. Dziedziny w zakresie ortopedii i traumatologii narządu ruchu są ściśle powiązane.
Kiedy wskazana jest wizyta u specjalisty? Objawy urazów i schorzeń narządu ruchu
Bardzo często ortopeda dziecięcy diagnozuje i leczy urazy oraz kontuzje. Objawami sugerującymi tego typu nieprawidłowości, które można zauważyć, są m.in.:
- zgłaszany ból i tkliwość
- bóle mięśniowo-stawowe
- obrzęk
- zaczerwienienie
- uczucie sztywności
- zasinienie, krwiaki
- widoczne deformacje.
W przypadku najmłodszych kontuzje należą do częstych problemów. Energiczne dzieci narażone są na urazy stawu skokowego, łokci, kolan, czy nadgarstków. Złamania, skręcenia i zwichnięcia zdarzają się stosunkowo bardzo często w tej grupie wiekowej.
Specjaliści w dziedzinie ortopedii zajmują się także wadami postawy, chorobami dziedzicznymi i nabytymi. Do często diagnozowanych nabytych i wrodzonych patologii ortopedycznych zalicza się zaburzenia, takie jak m.in.:
- dysplazja stawów biodrowych
- urazy więzadeł i ścięgien
- złamania
- pęknięcia
- zwichnięcia
- płaskostopie
- stopy wydrążone
- kręcz karku
- wady rozwojowe i nabyte kręgosłupa – skolioza, kifoza, lordoza.
W jakim zakresie pomaga ortopeda dziecięcy?
Ortopeda dziecięcy to lekarz, który zdobył specjalizację z zakresu ortopedii dedykowanej najmłodszym Pacjentom. Z założenia lekarz taki powinien więc specjalizować się w nieprawidłowościach układu ruchu. Jednak z uwagi na fakt, iż zajmuje się on dziećmi, powinien też posiadać ogromne doświadczenie zawodowe i przede wszystkim należyte podejście do małych Pacjentów. Ortopeda dla dzieci powinien z łatwością zdobywać zaufanie, wykazywać cierpliwość, empatię i radość – po takich cechach można poznać dobrego ortopedę dziecięcego.
Lekarz taki zajmuje się diagnozowaniem urazów, kontuzji i chorób. Ortopeda dziecięcy zajmuje się nie tylko diagnostyką i leczeniem zaburzeń układu ruchu. W zakresie jego obowiązków leży także profilaktyka, która w wielu przypadkach pozwala na uniknięcie powikłań i zwiększa szanse pomyślnego procesu leczenia.
Przebieg konsultacji ortopedycznej – czego się spodziewać?
Można umówić się na wizytę do poradni ortopedycznej w ramach refundacji NFZ – wówczas potrzebne jest skierowanie od pediatry. Dostępną opcją jest też pomoc ortopedy dziecięcego prywatnie w centrum medycznym oferującym takie usługi. Obecnie specjaliści mają do dyspozycji nowoczesne metody leczenia i diagnostyki obrazowej. Po przeprowadzeniu wywiadu lekarz najprawdopodobniej będzie badać dziecko, aby wizualnie i palpacyjnie sprawdzić stan układu ruchu.
W razie potrzeby specjalista ortopedii może zalecać dodatkowe metody diagnostyczne, takie jak np.:
- badanie USG,
- prześwietlenie RTG,
- tomografia komputerowa,
- rezonans magnetyczny.
W przypadku schorzeń ortopedycznych leczenie może być różnorakie. Niekiedy wystarczająca jest systematyczna rehabilitacja i/lub farmakologia, innym razem zaleca się leczenie ambulatoryjne lub hospitalizację.
